افسوس!
نمی شود کنارت باشم
ای دوست,تمام لحظه هاتکراری است...
گروهی از دانشمندان آمریکایی کشف کردند گوش چپ که اطلاعات خود را به نیمکره راست مغز ارسال می کند گوش "عشق" است و بنابراین عبارات احساسی را برای درک بهتر باید در این گوش نجوا 
کرد
۲.سختیهاموهبتهای الهی اند,
چراکه انسان پشت درهای بسته به فکرساختن کلید می افتد.
۳.خوشبختی
خوشبختی یک مقصد نیست که در جستجوی ان باشیم
بلکه یک مسیراست
ممکن است هم اکنون دراین مسیرباشیم
پس نه در حسرت دیروزنه دررویای فردا فقط برای امروز!
با تشکر از یاسمین
با تشکر از بلک رز
پس مست شد و رفت.
خدا آهو را به خاطر چشم هایت آفرید
گیلاس رابه خاطر لبهایت
و من را به خاطر تو
باد آفرید
تا موهایت را
روی چشمهایت پس بزند
کرمی ابریشم را
به خاطر اندام تو
و شیطان را
تا تو شیطنت کنی
ابر را آفرید
تا خورشید
اندام تو را نسوزاند و لذت را آفرید
تا به تو فکر کنم
اما خدا....
من را به خاطر تو آفرید
|
بیایید از سایه روشن برویم.
بر لب شبنم بایستیم، در برگ فرود آییم، و اگر جاپایی دیدیم، مسافر کهن را از پی برویم. برگردیم، و نهراسیم، در ایوان آن روزگاران، نوشابهی جادو سرکشیم. از روزن آن سوها بنگریم، در به نوازش خطر بگشاییم. خودروی دلهره پرپر کنیم. نیاویزیم، نه به بند گریز، نه به دامان پناه. نشتابیم، نه به سوی روشن نزدیک، نه به سمت مبهم دور. عطش را بنشانیم، پس به چشمه رویم. نزدیک ما شب بیدردی است، دوری کنیم. کنار ما ریشهی بیشوری است، برکنیم. و نلرزیم، پا در لجن نهیم، مرداب را به تپش درآییم. آتش را بشویم، نیزار همهمه را خاکستر کنیم. قطره را بشویم، دریا را در نوسان آییم. و این نسیم، بوزیم و جاودان بوزیم. و این گودال، فرود آییم و بیپروا فرود آییم. بر خودت خیمه زنیم، سایبان آرامش ما، ماییم. سهراب سپهری |
مرسی بلک رز
من بی بهارم ...قاصد پاییز طوفانزای تلخم
من ابر باران خیز غمگینم .هوای گریه دارم
با یاد گلهایی که از این باغ طوفان دیده رفتند
چون جویبار فصل پاییزی نوای گریه دارم
دارم لبی نا آشنا با خنده های شادمانی
که نگاهی دردمند و آشنای گریه دارم
تو انجا.......
و.............
و او..........
و او معلوم نیست که کجاست
من و تو پی او همه جا را گشته ایم و....
و رسیده ایم.......
رسیده ایم به وجودمان !!!!!!!!!
از این که عاشق شویto love someone
زندگی
زندگی چون قفسی است
قفس دلتنگی پرازتنهایی
وچه عالی میشد لحظه
غفلت آن زندانبان
ودرباز قفس بعد ازآن هم پرواز
که درآن روز عزیز یک دل سیر که نه
تا ابد میخواندم
بخندی از لبانت گل بچینم...
فقط یک ارزو دارم و ان هم ...و
غروب چشمهایت نبینم...
تقدیم به تو که بهترینی
و حدس مي زنم شبي مرا جواب ميكني
و قصر كوچك دل مرا خراب ميكني
سر قرار عاشقي هميشه دير كرده اي
ولي براي رفتنت عجب شتاب ميكني
من از كنار پنجره تو را نگاه ميكنم
و تو به نامديگري مرا خطاب مي كني
چه ساده در ازاي يك نگاه پاك و ماندني
هزار مرتبه مرا ز خجلت آب ميكني
به خاطر تو من هميشه با همه غريبه ام
تو كمتر از غريبه اي مرا حساب ميكني
و كاش گفته بودي از همان نگاه اولت
كه بعد من دوباره دوست انتخاب مي كني
گفت پنج وارونه چه معنا دارد ؟♥ خواهر كوچكم اين را پرسيد♥ من به او خنديدم♥ كمي آزرده و حيرت زده گفت♥ روي ديوار و درختان ديدم♥ بازهم خنديدم♥ گفت ديروز خودم ديدم♥ مهران پسر همسايه پنج وارونه به مينو ميداد♥ آنقدر خنده برم داشت كه طفلك ترسيد♥ بغلش كردم و بوسيدم و با خود گفتم♥ بعدها وقتي غم♥ سقف كوتاه دلت را خم كرد♥ بي گمان مي فهمي♥ پنج وارونه چه معنا دارد ؟
روزگاریست همه عرضۀ بدن می خواهند همه از دوست فقط چشم و دهن میخواهند
دیو هستد ولی مثل پری می پوشند گرگهائی که لباس پدری می پوشند
عشقها را همه با دور کمر می سنجند انچه دیدند به مقیاس نظر می سنجند
خوب طبیعیست که یک روز به پایان برسد عشقهائی که سر پیچ خیابان به هم برسد
عشق نمی پرسه اهل کجايی ، فقط ميگه تو قلب من زندگی می کنی .
عشق نمی پرسه چرا دور هستی فقط ميگه هميشه با من هستی .
عشق نمی پرسه که دوستم داری فقط ميگه : دوستت دارم
***
شمع داني به دم مرگ به پروانه چه گفت/ گفت اي عاشق ديوانه فراموش شوي/ سوخت پروانه ولي
خوب جوابش را داد/ گفت طولي نكشد تو نيز خاموش شوي
***
زندگي مثل پيانو است ، دكمه هاي سياه براي غم ها و دكمه هاي سفيد براي شادي ها . اما زماني ميتوان آهنگ زيبايي نواخت كه دكمه هاي سفيد و سياه را با هم فشار دهي
***
چقدر سخته گل آرزوهايت را تو باغ ديگه اي ببيني و هزاربار تو خودت بشکني و آرام زير لبت بگي گل من باغچه ي نو مبارککنم؟ياران همه گويند خدا مي بخشد! گيرم که ببخشد,ز خجالت چه کنم؟
دلم برای کسی تنگ است
که همچو کودک معصومی
دلش برای دلم می سوخت
و مهربانی را
نثار من می کرد.
دلم برای کسی تنگ است که تا
شمال ترین شمال
و در جنوب ترین جنوب
همیشه و در همه جا
آه با که بتوان گفت،
که بود با من
پیوسته نیز بی من بود
و کار من ز فراقش فغان و شیون بود.
دلم برای کسی تنگ است،
که آفتاب صداقت را،
به میهمانی گلهای باغ می آورد
و
گیسوان بلندش را
به بادها می داد
و دست های سپیدش را
به آب می بخشید
دلم برای کسی تنگ است
که چشم های قشنگش را،
به عمق آبی دریای واژگون می دوخت
و
شعرهای خوشی چون پرنده ها می خواند
دلم برای کسی تنگ است
که همچو کودک معصومی
دلش برای دلم می سوخت
و مهربانی را
نثار من می کرد.
دلم برای کسی تنگ است که تا
شمال ترین شمال
و در جنوب ترین جنوب
همیشه و در همه جا
آه با که بتوان گفت،
که بود با من
پیوسته نیز بی من بود
و کار من ز فراقش فغان و شیون بود.
کسی که بی من ماند
کسی که با من نیست
کسی که ....
دگر کافی است....
سلام بچه ها